Pan Benedict i Numer Dwa zaginęli.
„Znajdź Skrót”.
- Jaki Skrót? - To najszybszy statek na świecie.
Domagam się natychmiastowego uwolnienia.
Uwolnienia? Od czego?
Starannie dobieramy członków społeczności. Liczy się pozytywne nastawienie.
- Witajcie, przyjaciele. - Cześć, Sebastian.
To jeden z pierwszych zwolenników filozofii dr Kurtyny.
Przygotujcie się do cumowania w Lizbonie za niesamowite 48 godzin.
Musimy się ukryć. Wmieszać w tłum.
Chciałabym mieć jednakowe dresy jak ci od krykieta.
Jest na nich napisane „piłka wodna”.
Policzyłem kapoki.
Mamy 4 pasażerów na gapę.
Musimy ich znaleźć.
Jest dobrze.
Będziemy w Lizbonie 25 godzin przed dziećmi.
Tworzysz sztuczny stan szczęścia.
Ludziom się podoba.
To zupełne oderwanie od prawdziwych emocji.
Pan Benedict wiedział, że będziemy w kajucie.
Wskazówka musi tam być.
Ten klucz przyda się na dworcu.
Dobry wieczór, dzieci.
Tam.
Są na tej łodzi. Znajdźcie ich, zanim dopłyniemy do brzegu.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA”
TRENTONA LEE STEWARTA
Wisieliśmy 35 metrów nad oceanem.
Mogliśmy się ześlizgnąć. Lina mogła pęknąć.
Ile osób przeżyło taki upadek?
Niezbyt dużo. Chyba nikt.
Już dobrze. Nic się nam nie stało.
Wstyd mi.
Mogłam się domyślić, że nie grają w waterpolo.
Tropili nas.
To pewnie tajniacy. Pracują dla Kurtyny.
- Kurtyny? Czego on od nas chce? - Pomyśl.
Cały świat wierzy, że rozwiązał Zatrwożenie.
Ale my znamy prawdę. Wiemy, że kłamie.
Jak pan Benedict i Numer Dwa.
Porwał ich, a teraz chce dopaść nas.
Dobre posunięcie. Też bym tak zrobiła.
Ta jego gadka o szczęściu, ta jego księga, to był podstęp.
Sztuczka.
Musimy trzymać się planu.
Podążajmy za wskazówkami,
aż odnajdziemy pana Benedicta i Numer Dwa.
Potem zajmiemy się Kurtyną.
- Jakoś. - Inspirujące.
Do tego czasu ukryjemy się w Lizbonie.
Gdzie będziemy spać?
Może tam?
Nikt nas nie zobaczy.
Na metalu?
Metal to luksus. Weź się w garść, George.
Wywołuje szczęście poprzez bezpośredni synaptyczny dostęp.
To nie tylko niepokojące, ale i niebezpieczne.
To bardzo niepokojące.
- Ale też niezwykłe. - Co?
Ktoś nazwał to naukowym przełomem.
- Kto? - Większość neurobiologów.
To manipulacja, symulacja szczęścia.
- Nie jest prawdziwa. - Świat tego tak nie postrzega.
I dlatego to jest tak niebezpieczne.
Ludzie uzależniają się od tego sztucznego stanu umysłu!
To kolejny sposób mojego brata na kontrolowanie sytuacji.
Numerze Dwa, wyrzuć śmieci z powrotem do kosza. Co to ma być?
Te śmieci to nasza droga ucieczki.
Instynkt każe mi kopać tunele,
- na co pewno się nie zgodzisz. - Zgadza się.
Dlatego spróbujemy czegoś innego. Pleśni.
- Pleśni? - Owszem.
Mamy materiały i warunki, by doprowadzić do zapleśnienia
każdego budynku w tym kompleksie.
„Zapleśnienia”?
Taktycznego zakażenia grzybiczego.
Rozbijemy ich od środka. Dosłownie.
To narusza wiele traktatów międzynarodowych.
Niczego nie podpisałam.
- To sprytne. Niepokojące, ale sprytne. - Dziękuję.
Jednak uważam, że nasze porwanie
to doskonała okazja,
by zarazić mojego brata miłością.
Prawdziwą miłością. Do bliźniego swego.
- Co? - Może odrobiną prawdziwego szczęścia.
- Miłością do bliźniego? - Tak.
- Porwał nas. - Chce, żebym tu był.
W młodości był świetny z algebry.
Ale i tak prosił mnie o sprawdzenie mu zadań.
Nie potrzebował tego. Chciał pokazać, jaki jest świetny.
- No i? - Pragnie mojej aprobaty.
Gdybym spędzał z nim więcej czasu i nie był taki krytyczny,
wierzę, że by mnie wysłuchał.
Jesteś naiwny.
Pamiętasz, co się stało ostatnim razem?
- To było na jego terenie. - Teraz też.
Tracisz czas. Opracujmy plan ucieczki.
Musimy się stąd wydostać i powiadomić władze.
Wydajmy go.
I chciałabym znaleźć telefon.
Rhonda i Milligan pewnie się martwią.
Tak, telefon.
Poszukam go.
Głowa do góry.
Rhonda i Milligan przynajmniej są w domu, gdzie nic im nie grozi.
Wlecieliśmy w burzę.
Będzie trochę trząść
i możemy mieć małe opóźnienie.
Nie możemy się spóźnić.
Musimy dotrzeć do Lizbony przed dziećmi.
Lot wydłuży się o pięć do sześciu godzin.
Maksymalnie osiem. Na pewno poniżej 12.
Nie mamy na to wpływu.
O Boże!
- O nie! - Niech ktoś go złapie.
Nie.
Dasz radę. Profesjonalizm. Powiedz to.
Profesjonalizm.
Spokojnie.
Skrzynia z cukrem była pusta, a w środku były maleńkie odciski dłoni.
Dziecięcych dłoni.
Nie tylko podróżują na gapę.
Podważają też naszą kulinarną doskonałość.
Lista ich wykroczeń się wydłuża.
Wciąż ich nie znalazłeś?
Niektóre są dość małe.
Zostało tylko kilka miejsc, w których mogą się ukrywać.
Wkrótce ich znajdziemy.
Bardziej niepokoi mnie, że inżynier
zgłosił, że poruszamy się wolniej niż zwykle.
Robi, co może, by naprawić sytuację,
ale w tym tempie spóźnimy się dwie godziny.
Góra trzy.
To zniszczy naszą reputację!
Kapitanie, wszystko w porządku?
Oprócz małego spadku cukru we krwi, rozpadającego się małżeństwa,
hipoteki i samochodu, jestem w świetnej formie.
- Silniki mają pracować na maksa! - To bardzo nierozsądne, kapitanie.
- Rób, co mówię. - Tak jest.
Constance?
Dokąd ona idzie?
Constance chce skosztować.
Skosztować? Wielgachne danie.
Nie. Ukrywamy się tu.
Jeśli tam wejdziemy, będziemy na widoku.
Potrzebujemy więcej pieniędzy, żeby jechać na dworzec.
Inflacja w Portugalii jest niepokojąca.
Posłuchaj go. To może rozwiązać nasze problemy.
Możemy wszystko stracić i zostać z niczym.
- Bez ryzyka nie ma nagrody. - Ryzyko jest znikome.
- Ryzyko jest wysokie. - Bla, bla.
Wzbogaćmy się.
Co? Nie przydają się tu nasze pieniądze?
To nie miejsce dla dzieci. Rodzice wiedzą, że tu jesteście?
Przysłali mnie, żebym wygrała.
Oglądasz czy grasz?
Gram.
Jaki jest najwyższy zakład?
Chciałbym zagrać w pokera.
Zapraszamy.
Śmierć lub chwała.
Tak!
Zwycięzca.
Rozdający przegrywa.
Oczko.
Znowu siódemka?
Zbyt łatwo nam idzie.
- Podwajam. - Na 17?
Przypadek.
Sprawdzam.
Zainwestuj w okulary słoneczne.
Kup sobie coś ładnego.
CIASTA I CIASTKA ENZO
Zaraz zaczynamy.
Dobrze. Świetnie.
Idź już.
- Czekaliśmy na pana. - Kamera 1, sprawdzona!
- Tędy. - Kamera 2!
Tak.
Pięć, cztery, trzy.
Dziękuję.
Nazywam się L.D. Kurtyna.
Znacie mnie jako człowieka, który rozwiązał Zatrwożenie,
ale nie o tym chciałem z wami rozmawiać.
Z radością dzielę się dziś
z moją rosnącą rodziną na całym świecie
czymś całkiem prostym, acz głębokim.
Chciałbym porozmawiać o szczęściu.
Gapisz się na tę stronę od ponad godziny.
Upewniam się, że w pełni przyswoiłem treść.
To reklama pastylek na kaszel.
Niuansowa reklama.
Strach to nic złego.
Nie boję się.
To cud inżynierii.
Czy sztabka złota boi się w Fort Knox?
Lecz przyznam, że bardzo się o nich martwię.
Ciężko się nie martwić.
Rodzic bez przerwy musi się martwić.
Ale nauczyłam się, że zamartwianie się nie jest formą przygotowań.
Nie zapobiega nieszczęściom,
ani nie uodparnia na ich skutki.
Znajdziemy ich.
Dobry wieczór. Przepraszamy za turbulencje.
Próbujemy ominąć najgorsze,
ale wiatr ograniczył nas do pięciu węzłów.
Prosimy usiąść wygodnie i zabezpieczyć wszystko,
co może stać się pociskiem.
Patrzcie. Prawie potroiliśmy zasoby.
Mogło być więcej.
Pierwsza zasada gry w kości: kończ, gdy wygrywasz.
Albo miej więcej odwagi.
Słyszycie to? Coś się dzieje z silnikiem.
To chyba problem z paliwem.
Strzelasz czy to opinia eksperta?
Łatwo to sprawdzić.
Kapitan będzie zachwycony twoimi uwagami.
Zaczekamy tu na ciebie.
Wybacz, że cię nudzę. Obchodzi cię coś poza pieniędzmi?
To, co można za nie kupić.
Brawo, Gąbek!
Niesamowite.
Jak?
Użyłam systemu Hi-Opta.
Hi-Opta?
Każda karta ma przypisaną wartość jeden, zero lub minus jeden.
Śledziłem poszczególne karty i dodawałem ich wartości,
licząc wszystkie asy
i odliczając przebieg reszty kart.
Ustaliłem, że moje szanse były wystarczająco wysokie,
by uzasadnić zakład.
- Podwajam stawkę. - Na 17?
Zaraz. Oszukiwałeś?
Nie.
Użyłem matmy, by zyskać przewagę statystyczną.
Nauczyłem się tego w klubie matematycznym.
Wiedziałam, że szkoła się do czegoś przydaje.
- Gąbek... - Co?
Nie jest to mile widziane w kasynie? Tak.
W wielu krajach jest to legalne? Oczywiście.
Na pewno oszukiwaliśmy. Nie ma wątpliwości.
- Co? - Powycierałam kostki.
Zakładów się nie rusza. Dzieci to wiedzą.
Oszukiwałaś.
Chodziło o pieniądze.
Potrzebujemy ich, jeśli mamy odnaleźć pana Benedicta i Numer Dwa.
Wygrałam te pieniądze. Nie wiem, w czym problem.
Makiaweliczna postawa. Szacun.
Rozwiązałam problem i znalazłam rozwiązanie mechaniczne.
Nazywasz to oszukiwaniem. Ja nazywam to pomysłowością.
Cokolwiek to jest, nie różni się od kradzieży.
Powinniśmy oddać wygrane. Wszystkie.
- Tak trzeba. - Potrzebujemy tych pieniędzy.
Ale nie takich.
Pan Benedict kazał nam oszukiwać. W zeszłym roku, pamiętasz?
Na teście. To co innego.
Ludzie, których oszukaliśmy nie mają z tym nic wspólnego.
To niewinne ofiary.
Podziwiam matematykę,
ale nie powinienem jej używać, by oszukiwać.
Nikt nie powinien.
Tylko nie oczekujcie mojej aprobaty.
Jak się poczujesz, gdy Benedict trafi do piachu?
Zdobędziemy pieniądze.
Twierdzisz, że okantowały mnie dzieci?
To było złe. Bardzo złe.
Dlatego postanowiliśmy zwrócić wygrane.
Wszystko jest tutaj.
Dwadzieścia pięć, pięćdziesiąt, siedemdziesiąt pięć.
Ostro nimi rzuca.
Nie wiadomo, do czego jest zdolny ktoś tak upokorzony.
Świetny pomysł, Reynie.
Będziemy spłukani i martwi.
Pięć, sześć, siedem...
Miłej podróży. Życzymy powodzenia.
Stójcie.
Chodźcie tu.
Oddajecie taką wygraną i myślicie, że po prostu odejdziecie?
Tak jest. Taki był plan.
W swoim życiu widziałem wielu szarlatanów,
- bandytów, złodziei, łotrów. - My...
Oszustów, łamaczy zaufania, pogromców obietnic.
Najgorszych szumowin.
Ale wiecie, czego nigdy nie widziałem?
Żeby ktoś się przyznał.
To zaszczyt i to rzadko spotykany,
zwłaszcza tutaj.
Zasługujecie na nagrodę.
Widzisz? Szczerość popłaca.
- Jesteś niesamowity, Reynie. - Dziękuję, Constance.
Fala twej moralności zamieniła dużą górę pieniędzy
w małą górę pieniędzy.
Nie ruszać się.
Ubliżacie prawdziwym graczom waterpolo.
Zła taktyka, nieprawidłowa gęstość mięśni.
Dlaczego miałoby nas to obchodzić?
Jest kilka powodów.
Idziecie z nami.
Nie ma mowy.
Alzatczycy znają to stare niemieckie powiedzenie.
Alles hat ein ende, nuren die wurst hat zwei.
„Wszystko ma koniec, tylko kiełbasa ma dwa”.
Co z tego wynika?
Koniec gry.
To zamknięta przestrzeń. Nie ma gdzie się ukryć.
- Podd-- - Poddajcie się!
- Musi je pan powstrzymać.
Próbowały nas porwać.
- Wiem, kim jesteście. - Dobra, jesteśmy hazardzistami.
- Przesadziliśmy. - Ale jesteśmy zreformowani.
Gotowi do walki z hazardem.
Nie. Jesteście pasażerami na gapę.
- Martwiłem się, że się spóźnisz. - Ranisz mnie.
Jestem punktualny. Nigdy się nie spóźniam.
To prawda,
Spodoba ci się to, co przywiozłem.
Może was nie znam osobiście, ale musicie zrozumieć,
że bardzo mi na was zależy.
Moim celem jest
otworzyć wam oczy na coś, co wielu z nas utraciło.
Szczęście.
Jest ono tak istotne, że go nie dostrzegamy.
Nie proszę o nic w zamian.
Informuję, że we czwórkę
zostaliście zatrzymani za naruszenie
międzynarodowego prawa morskiego,
paragraf 32, ustęp C.
Słyszeliśmy, że morza nazywane są „bezprawnymi”,
co otworzyło mi oczy...
Ten, kto to powiedział, jest szalony lub głupi.
Nie wiesz, kim są moi rodzice, prawda?
Wiem, że ich tu nie ma, więc idź dalej.
Na pewno znasz Alice Potrykusa i Jewgeniego Potrykusa IV.
Te nazwiska na ogół wymawia się szeptem.
Trawler-szpieg, który nie ma miejsca dla dziecka.
Musieli mnie oddać.
Zostawili mnie na wychowanie wilkom Yukon.
Wilki nauczyły mnie, co to znaczy być człowiekiem.
Ironia losu.
To absurd.
A jednak to prawda.
Chodźmy. Idziecie ze mną.
Dobre wieści z kokpitu.
Wygląda na to, że najgorsze za nami.
Mam nadzieję,
że tak jak ja docenicie surowe i przerażające piękno siły natury.
Czemu mam wrażenie, że schodzimy w dół?
Która niestety zostawiła po sobie ślad.
Mamy problem z obniżaniem.
Przygotowujemy się do awaryjnego lądowania
na Północnych Równinach Iberyjskich.
Aby zapewnić równowagę,
musimy wyrzucić bagaż z ładowni.
Wkrótce będziemy na ziemi.
Dziękujemy za wybór Atalanta Aeronautatique.
Spodziewałem się ostrzejszej i bardziej nieokrzesanej grupy.
Ale morze uczy nas, że oczekiwania to rodzeństwo głupoty.
Ukrywali się w maszynowni.
Jak szczury.
- Można tak powiedzieć. - Nieważne.
Trafią do paki, razem z innymi szkodnikami.
A potem do sądu morskiego.
Oby byli bardziej pobłażliwi niż ostatnio.
Pamięta pan ostatnich pasażerów na gapę?
Wolałbym nie. Zadręczam się ich losem.
Proszę, czy moglibyśmy...
Proszę ich nie słuchać. To kłamca, wszyscy kłamią.
Nie tylko my.
Kłamał pan co do prędkości statku.
Powinien pan zmienić nazwę na „Ślimaka”.
Nawet najlepszy sprzęt morski czasem się myli.
Właśnie.
Płyniemy się wolniej, niż pan myśli. Nie dotrzemy na czas
z wadliwą proporcją spalania do utleniania.
Statek nigdy wcześniej nie miał z tym problemu.
Teraz ma.
Słyszałam w maszynowni. Ale bez obaw.
Mój kolega zdiagnozował problem. Gąbek?
Brzmi jak woda morska.
Wpływa do baku, powoduje elektrolizę,
- co wywołuje reakcję egzotermiczną. - Dość.
Woda morska, czy nie, wylądujecie w pace.
A jeśli rozwiążemy ten problem?
Czy to są jakieś negocjacje?
Powiedzą wszystko, by się uwolnić.
Nie wszystko. Zdradzimy tylko rozwiązanie problemu.
Jeśli nas puścicie.
Spóźnienie przelało czarę goryczy.
Będę pariasem. Wypuść ich.
Ale...
Jeśli dotrzemy do Lizbony na czas, będziecie wolni.
Dobrze zaczęliśmy,
ale musimy przejść przez kontrolę w Lizbonie.
Zgoda.
Smutku nie należy się wstydzić.
Wszyscy go doświadczyliśmy. Ja chyba bardziej niż inni.
Wcześnie się nauczyłem,
że porzucenie i zdrada mogą przyjść zewsząd,
nawet z niespodziewanej strony.
Od rodziny.
Ale mój smutek nie trwał długo, bo na to nie pozwoliłem.
Po prostu otworzyłem zawór wewnątrz siebie
i pozwoliłem, by prawdziwe szczęście,
wolne od wpływów,
było moją Gwiazdą Polarną.
CIASTA I CIASTKA ENZO
Gdzie się ukryć?
Sebastianie!
Martwię się. To do niego niepodobne.
Owszem.
Sebastianie?
Wszystko w porządku?
- To nie wróży nic dobrego. - Nie.
Mrugnij, jeśli nas słyszysz.
Nasz czas się skończył.
Ale nasza podróż dopiero się zaczyna.
Dziękuję za przybycie.
Pamiętajcie,
że w was, w nas wszystkich,
drzemie wielka moc, by być szczęśliwym.
Posiądźmy tę moc...
razem.
INFORMACJA ROLNICTWO
Kapitanie, spodziewaliśmy się pana dopiero za dwie godziny.
Nie bez powodu nazywają nas Skrótem.
- Przepuścić go. - Kapitanie.
Witajcie w mieście siedmiu wzgórz.
Nie wiem, jak wam dziękować.
Liczę, że Skrót był dla was tak dobry, jak wy dla niego.
Boa sorte! Z Bogiem.
Gąbek, tak?
Gdybyś chciał pracować jako ekspert od spalania,
zadzwoń pod ten numer.
To nasza firma.
Chodźmy. Gracze waterpolo mogą być wszędzie.
Nie martw się. Poradziłam sobie z nimi.
Wiecie, ile szkody może wyrządzić jedna mandarynka?
- Zabrać ich. - Chwileczkę, nie.
To nie nasze mandarynki.
To nie są nasze mandarynki!
Mam alergię na cytrusy! Czekajcie, nie!
Oszczędź mi wykładu, Reynard.
Żadnego wykładu. Dobra robota.
Dorastasz.
Spójrzcie na nas.
Czwórka dzieci jedzie sama do obcego kraju.
Nie wiem, jak to się skończy.
Czy tylko ja mam wrażenie, że nie jesteśmy sami?
Gdy znajdujemy wskazówkę, słyszę głos pana Benedicta.
Mówi do nas.
Każe wsiąść w taksówkę na stacji Saint Apollo
i znaleźć następną wskazówkę.
TAKSÓWKA
- Oby nic im nie było. - Na pewno są cali.
Oboje są silni i inteligentni.
Pan Benedict nie jest silny.
Jest jak szklany dom trzymany w ryzach przez rozpaczliwy optymizm.
Hej, 119.
- Hej, Hooves. - Ten facet? Znowu?
Pewnie ciężko ci na to patrzeć.
Dopiero to do mnie dotarło.
- Reynie Muldoon? - Zgadza się.
Ciągle o tobie mówi.
To twój najlepszy przyjaciel.
Trzymaj się, Gąbek. Miło było was poznać.
- Co się stało? - Nasza sieć europejska złapała...
- jakieś ryby. - Co?
Jestem z zespołem trzecim w Lizbonie.
Tak jak myślałeś, idą po twojego brata.
- Jego krąg dzieci-- - Stowarzyszenie dzieci.
Oczywiście. Stowarzyszenie dzieci przybyło.
Samodzielnie.
Naprawdę? Ciekawe. Tylko dzieci?
Okazuje się, że są moimi jedynymi prawdziwymi wrogami.
Darzę ich szacunkiem.
Tak głębokim...
- by traktować ich bez litości. - Zrozumiano.
- Ktoś mówi po portugalsku? - Właściwie tak.
To facet od Kurtyny.
- To na pewno on. - Wsiadać!
Cóż, nie, proszę. Chcielibyśmy...
Gazu!
Gazu, szybko!
Napisy: Anna Biernacka-Wierzbicka